Je Google Takeout is gedownload. En nu?

Beide routes hieronder eindigen op dezelfde plek: de sidecars samengevoegd met de foto's, de albumdubbelen weg, en een bibliotheek op datum geordend in de cloud die jij koos. Het verschil zit in wie het werk doet en waar. Twee dingen bepalen de keuze: hoeveel gigabyte je hebt gedownload, en of een avond met een opdrachtregeltool klinkt als een leuk project of als een klus.

Wat je ook kiest, lees eerst de volgende drie hoofdstukken. Ze zijn kort, en ze maken het verschil tussen een bibliotheek die er goed uitziet en een bibliotheek die klopt.

Op die mail lopen twee klokken. De downloadlinks werken tot ongeveer 7 dagen nadat de export is gemaakt, en Google laat je elk archief 5 keer downloaden (beide staan in Googles eigen uitleg over Takeout). Een haperende verbinding die een download opnieuw start, telt mee voor die vijf. De eerste klus is dus saai: haal elk deel binnen op je schijf, als het kan in één keer, en controleer of de groottes overeenkomen met wat de Takeout-pagina toont. Een deel dat een paar honderd megabyte kleiner is dan de rest, is een deel dat is afgebroken, en dat gaat straks niet open.

Hernoem niets. In de bestandsnamen zitten het tijdstip van de export en het deelnummer, in de vorm takeout-20260925T101502Z-001.zip, of takeout-20260925T101502Z-3-014.zip bij een grotere export. Elke tool die je bibliotheek weer in elkaar kan zetten, leest die nummers om te weten welke delen bij dezelfde export horen en of er één ontbreekt.

Eindigen je bestanden op .tgz en werk je op Windows, dan gaan ze niet open met een dubbelklik. Installeer 7-Zip, dat is gratis, of kies de volgende keer zip; voor foto's heeft tgz geen enkel voordeel. Een Mac opent beide met het ingebouwde Archiefhulpprogramma.

Nog één ding voordat je iets uitpakt: controleer je vrije schijfruimte. Uitpakken vraagt evenveel ruimte als de zips innemen, en tools die bestanden herschrijven hebben die ruimte nog een keer nodig. Een export van 200 GB op een laptop van 512 GB is een echt probleem, en het is de voornaamste reden dat route 2 bestaat.

Elk deel pakt uit tot hetzelfde skelet: een map die Takeout heet, daarin Google Foto's, en daarin twee soorten mappen naast elkaar. In Photos from 2019, Photos from 2020 enzovoort staat alles, één map per jaar. Daarnaast staat één map voor elk album dat je ooit hebt gemaakt. De albummappen zijn kopieën: een foto die in drie albums zit, zit vier keer in je export. Tel daar de -edited-kopieën bij op die Google schrijft voor alles wat je hebt bijgesneden of gefilterd, en een export is geregeld twee keer zo groot als de bibliotheek waar hij vandaan komt.

Naast bijna elke foto staat een klein tekstbestand met dezelfde naam en de uitgang .json. Sinds eind 2024 is dat meestal .supplemental-metadata.json, en bij een lange bestandsnaam kapt Google die uitgang af op manieren die per bestand verschillen. In deze sidecars bewaarde Google wat het nooit in de foto's zelf schreef: de opnamedatum die het afleidde voor screenshots en WhatsApp-foto's, elke datum die je met de hand hebt gecorrigeerd, de locatie die je toevoegde, je beschrijvingen, je favorieten. Een foto en zijn sidecar belanden ook niet altijd in hetzelfde deel; deel 3 kan de foto bevatten en deel 7 de sidecar.

Twee dingen zitten er niet in, en mensen gaan ernaar op zoek. Albums die iemand met je heeft gedeeld, zijn van die persoon en worden niet geëxporteerd, tenzij je de foto's eerst in je eigen bibliotheek hebt opgeslagen. En Live Photos vallen uit elkaar: de foto en het filmpje van drie seconden zijn nu twee gewone bestanden.

Google heeft je datums niet weggehaald. Het uitpakken deed iets eenvoudigers: je computer stempelt elk bestand dat hij uitpakt met het moment van uitpakken, en dat is de datum waarop Finder, Verkenner en de standaard bestandsweergave van elke cloud sorteren. Een foto die met een camera of telefoon is gemaakt, heeft zijn echte opnamedatum nog gewoon in het bestand zitten, in de EXIF-header, precies zoals hij is geüpload. De bestandsbrowser kijkt daar alleen niet.

De foto's die risico lopen, zijn de foto's die nooit een EXIF-datum hadden: screenshots, afbeeldingen uit WhatsApp of van het web, scans, en alles waarvan je de datum met de hand hebt aangepast in Google Foto's. Daarvoor is de sidecar de enige plek waar staat wanneer ze zijn gemaakt. Raak de sidecar kwijt, of upload de foto zonder hem samen te voegen, en die foto blijft voor altijd op vandaag staan.

Dit doet ertoe vanwege de manier waarop de clouds hun tijdlijn opbouwen. De Foto's-weergave van OneDrive sorteert op de EXIF-datum en valt terug op de wijzigingsdatum van het bestand als die er niet is. De bestandslijst van Dropbox neemt de wijzigingsdatum van je schijf over, terwijl het tabblad Foto's de EXIF leest. Het hele spel is dus, welke route je ook neemt: krijg elke datum in het fotobestand zelf voordat de foto de cloud bereikt. Al het andere is logistiek.

Pak elk deel uit in één map, draai een tool die de sidecars samenvoegt met de foto's, verwijder de albumdubbelen en upload het resultaat met de desktop-app van je cloud. De tools zijn goed in 2026, en voor een bibliotheek die op je schijf past kost deze route niets dan je tijd. GooglePhotosTakeoutHelper is gratis, open source en werkt via de opdrachtregel, kan overweg met de hernoemde sidecars en de albumdubbelen, en heeft ExifTool nodig voor alles wat geen JPEG is. Metadata Fixer ($39, eenmalig) doet hetzelfde met een venster en knoppen en verwerkt meerdelige exports vanzelf. FolioSort herstelt datums, locaties en favorieten gratis en rekent voor het sorteren in mappen. En ExifTool daaronder kan alles, als je het commando zelf durft te schrijven.

Bij het uploaden wachten twee valkuilen, en beide staan beschreven door de clouds zelf:

• OneDrive telt het hele pad. De cloudlimiet is 400 tekens voor het volledige pad, en spaties en speciale tekens tellen in hun gecodeerde vorm, dus een spatie kost er drie. Takeouts lange albumnamen plus de uitgang .supplemental-metadata.json halen die limiet vaker dan je zou denken, en de desktop-app meldt het als een vage synchronisatiefout. Op Windows geldt daarnaast een tweede, lagere limiet van 260 tekens voor het lokale pad.
• Dropbox telt bestanden. Dropbox zegt zelf dat de desktop-app trager wordt boven ongeveer 300.000 gesynchroniseerde bestanden. Een bibliotheek van tien jaar komt daar met zijn sidecars en albumkopieën. Verwijder de dubbelen en de samengevoegde sidecars voordat je synchroniseert, niet erna.

Dan het uploaden zelf. Een gemiddelde thuisverbinding verstuurt met 40 tot 50 Mbps, in de praktijk zo'n 5 MB per seconde, en de desktop-app indexeert onderweg elk klein bestand. Reken op dagen voor een paar honderd gigabyte, en verwacht dat de rest van het huishouden merkt dat de upload bezet is. Reken op een weekend, twee keer je bibliotheekgrootte aan vrije schijf, en wat geduld met de randgevallen van de fixer. Klinkt dat als een bevredigend project, dan is het dat ook.

PhotoBridge doet route 1 voor je, in de cloud. Het pakt de opgeknipte archieven uit, schrijft de datum en locatie uit elke sidecar terug in de EXIF van de foto, slaat de dubbele kopieën over die Takeout voor albums aanmaakt, zet het resultaat in een nette mappenboom per jaar en maand in je OneDrive, Dropbox of bucket, en mailt je aan het eind een rapport per bestand. Er wordt niets op je computer uitgepakt, en de twee valkuilen hierboven komen nooit in beeld, omdat wat de cloud bereikt al opgeruimd is. De vraag is alleen hoe de zips er komen, en dat hangt af van de grootte.

Minder dan ongeveer 50 GB: upload de zips. Kies “Uploaden vanaf deze computer” bij de stap Bestanden en sleep ze erin. Ze gaan vanuit je browser in blokken van 16 MB, meerdere tegelijk, en een dichtgeklapte laptop pauzeert de upload in plaats van hem te verpesten: kies hetzelfde bestand opnieuw en hij gaat verder vanaf de delen die al verstuurd zijn. Met een thuisverbinding is dat een uur voor 20 GB en een nacht voor 50.

Groter dan dat: laat de desktop-app ze dragen. Installeer de desktop-app van OneDrive of Dropbox als je die nog niet hebt en sleep de zips naar een willekeurige map die hij synchroniseert. Hij uploadt op de achtergrond, overleeft sluimerstand en herstarts en probeert het vanzelf opnieuw, iets wat een browsertabblad bij een stapel van 300 GB niet kan evenaren. Staan de zips erin, kies dan “In mijn OneDrive” of “In mijn Dropbox” bij de stap Bestanden; PhotoBridge vindt de delen, controleert de nummering op gaten en draait dezelfde migratie van cloud naar cloud.

En kun je de export nog opnieuw aanvragen, dan is er een kortere versie: kies op takeout.google.com “Toevoegen aan OneDrive” of “Toevoegen aan Dropbox” als bezorgmethode. Google bezorgt de delen van server naar server en je eigen verbinding komt er niet aan te pas. Het kost een tweede keer wachten op Google en bespaart je het uploaden volledig.

Voor de duidelijkheid: PhotoBridge is ons product, en deze gids staat op onze site. Route 1 werkt ook zonder, en voor iemand met een avond en een terminal meenden we het toen we het een prima antwoord noemden.