Elke manier om je foto's uit Google Foto's te halen, vergeleken

Een migratie die die naam verdient doet drie dingen. Ze verhuist je hele bibliotheek, niet een handjevol uitgekozen foto's. Ze behoudt van elke foto de opnamedatum en locatie, zodat 2015 op de bestemming nog steeds onder 2015 sorteert. En ze levert de foto's bruikbaar af — als doorbladerbare bestanden, niet als een stapel zip-archieven.

Twee beslissingen van Google bepalen elke route. Eén: op 31 maart 2025 schakelde Google de API-scopes uit waarmee apps van derden je bibliotheek konden lezen — apps zien nu alleen wat je ze via een kiezer aanreikt, of wat ze zelf hebben geüpload. (Eén maas overleeft: een browserextensie die meerijdt in je eigen ingelogde sessie ziet wat jij ziet. Daar woont route 4.) Twee: Google Takeout, de belangrijkste overgebleven uitgang voor een volledige bibliotheek, splitst je metadata: originelen houden de EXIF die in het bestand zit, maar alles wat Google in zijn database bewaart — datums en locaties die je in de app herstelde, omschrijvingen, en de metadata van foto's in “opslagbespaarder”-kwaliteit — reist mee in kleine .json-bestanden met berucht inconsistente namen, terwijl de bestanden zelf een stempel met de exportdatum krijgen. Elke eerlijke toolvergelijking gaat er in wezen over wie met die twee feiten omgaat, en hoe.

Onder het Data Transfer Initiative draait Google een rechtstreekse, servermatige overdracht — te vinden in Takeout als “Een kopie van je gegevens overdragen”. Vraag hem aan, kies een bestemming, en Google kopieert je fotobibliotheek zonder dat er een byte je computer raakt. Het is gratis, kleine bibliotheken landen binnen een dag (honderden gigabytes duren dagen), en de bestemmingenlijst is langer dan de meeste mensen denken: iCloud-foto's, Microsoft OneDrive, Flickr en SmugMug. Voor standaardformaten overleeft de ingebedde EXIF — tijdstempels, camera-instellingen, GPS — de reis.

Dan de kleine lettertjes, en die bijten. De videohelft van Live/Motion Photos wordt gestript (tenzij je elke foto vooraf in Google Foto's naar een video omzet). Alles wat je binnen Google Foto's herstelde — gecorrigeerde datums, handmatige locaties, omschrijvingen — blijft achter, want dat leeft in Googles database, niet in de bestanden. Foto's in “opslagbespaarder”-kwaliteit kunnen om dezelfde reden zonder ingebedde datums aankomen. De Locked Folder, de prullenbak en gegenereerde Herinneringen verhuizen niet mee, en de dienst is niet beschikbaar voor Workspace-, kinder- en Advanced Protection-accounts.

En één ding dat de helppagina's je niet vertellen, maar onze eigen test wel: het is een zwarte doos, en niet altijd een betrouwbare. Zodra de klus in de wachtrij staat is er geen voortgangsweergave, geen percentage, geen logboek — je wacht, uren of dagen, tot er een e-mail komt. Toen we hem zelf draaiden mislukte de overdracht meerdere keren achter elkaar, en de mislukkingsmail zegt niets meer dan “probeer opnieuw”: geen reden, geen indicatie van wat wel of niet is overgekomen. Een nieuwe poging kan best slagen, maar reken op mogelijk een meerdaagse herhaalcyclus, en tel je foto's op de bestemming voordat je het resultaat vertrouwt.

MultCloud, CloudsLinker, cloudHQ, CloudFuze en een plank vol vergelijkbare diensten — plus de Chrome-extensies die de meeste ervan als etalage publiceren (“Transfer Google Photos to iCloud” in de Chrome Web Store is een MultCloud-schil) — verkopen allemaal dezelfde belofte: koppel twee clouds, klik op overzetten, klaar. Vóór maart 2025 hield die belofte grotendeels stand. Toen sneed Googles API-wijziging ze allemaal af van je bibliotheek.

Wat overblijft is een kiezer: in MultCloud klik je vandaag op “Add More Photos” en selecteer je handmatig afbeeldingen via Googles chooser, lading na lading. Voor een dozijn albums: te doen. Voor een bibliotheek van 50.000 foto's is het geen migratiegereedschap meer — en de eigen handleidingen van deze diensten sturen je inmiddels stilletjes via Google Takeout, waarmee ze je zips verplaatsen in plaats van je foto's, met de datums nog steeds begraven in sidecar-bestanden die ze niet lezen.

De prijzen stammen uit de wereld van vóór die wijziging: de gratis versie dekt 5 GB verkeer per maand, en betaalde bundels lopen van $19,99/maand voor 100 GB en $59,99/jaar voor 1,2 TB tot $119/jaar onbeperkt (of eenmalig $249 lifetime). Twee dingen die gebruikers daar bovenop melden: verkeer wordt ook afgeschreven voor mislukte transferklussen — er zijn gedocumenteerde gevallen waarin 200 GB betaalde bundel opbrandde aan een bibliotheek van 104 GB die nooit aankwam — en mappen met heel veel bestanden kruipen. Echt geld, voor een overdracht die je bibliotheek óf niet kan zien, óf verhuist mét het metadataprobleem.

Bij het aanvragen van een Takeout-export biedt Google aan om hem rechtstreeks in Drive, OneDrive, Dropbox of Box af te leveren in plaats van je downloadlinks te mailen. Dat lees je al snel als “zet mijn foto's over naar OneDrive.” Dat is het niet. Het is een koerier: wat bij de bestemming aankomt is de export zelf — een stapel zip-archieven (delen instelbaar van 1 tot 50 GB; kies 50 GB, anders komt een bibliotheek van 500 GB binnen als 250 breekbare stukken van 2 GB) met de sidecar-metadata er nog steeds los naast.

Als bezorgmethode is het oprecht nuttig (gemailde links verlopen na ongeveer een week, en per archiefdeel zijn maar vijf downloadpogingen toegestaan — afleveren in een cloud omzeilt allebei). Maar er is niets uitgepakt, ontdubbeld of datumhersteld. Je foto's zijn op de bestemming opgeslagen, niet bruikbaar. Iets moet het echte werk nog doen — en dat brengt ons bij de overige routes.

Een nieuwere categorie omzeilt zowel Takeout als de API-muur: extensies die meerijden in je eigen ingelogde browser. Proper Takeout (Chrome en Edge, €24,99 eenmalig of €4,99/maand excl. btw, eerste 100 items per sessie gratis) is het gepolijste voorbeeld. Je opent Google Foto's, kiest je bibliotheek, een album of een zoekresultaat, en het downloadt de originelen naar je schijf — met de datums en locaties tijdens de export in de bestanden zelf gezet. Geen zips, geen sidecars, jaar/maand-mappen terwijl het landt, en — uniek op deze pagina — het vangt ook je in-app-bewerkingen, omdat het dezelfde sessie leest die jij ziet. Pro kan bovendien incrementeel exporteren, zodat een verversing alleen het nieuwe ophaalt — het kunstje dat Takeout nooit heeft geleerd.

De afwegingen zitten in de constructie. Jouw browser doet het sjouwwerk: het tabblad blijft open terwijl jouw bandbreedte de bibliotheek binnenhaalt (exports van honderden gigabytes belasten het browsergeheugen), en alles landt lokaal — is je bestemming cloudopslag, dan is uploaden nog steeds jouw taak. De hele categorie scrapet Googles interne webinterface in plaats van een ondersteunde API: een onaangekondigde redesign breekt het tot de maker een update uitbrengt, hard rammen op je eigen sessie kan tegen Googles anti-automatiseringslimieten aanschuren, en dit zijn kleine tools met een korte staat van dienst (Proper Takeout telt een paar honderd gebruikers en een handvol vijfsterrenbeoordelingen). Anderen in dit hoekje snijden scherpere bochten — Quiver Photos ($50) bundelt een eigen Chromium-browser en laat je je Google-wachtwoord daar rechtstreeks in typen; dat zouden wij niet doen. Een goede route voor een lokale, geordende kopie zonder het Takeout-ritueel; een halve route voor een cloud-naar-cloud-verhuizing.

De zelfredzame route: download de Takeout-archieven, pak ze uit, draai een tool die elke sidecar terug in zijn foto voegt, en upload het resultaat in bulk met iets als rclone. Alles hier is gratis, en als het werkt, werkt het precies zo goed als wat dan ook commercieels. De eerlijke inventaris van de gereedschapskist, medio 2026:

• GPTH (GooglePhotosTakeoutHelper) — de klassieker, 5.500+ GitHub-sterren, en in 2026 een valkuil: laatste release september 2023, commits gestopt in januari 2025, tientallen issues onbeantwoord. Het schreef bovendien nooit EXIF — het zet bestandsdatums, gooit omschrijvingen weg en stikt in Googles nieuwere .supplemental-metadata.json-namen. Ga je toch deze kant op, gebruik dan de onderhouden Xentraxx-fork.
• GoogleTakeoutFixer — de actief onderhouden opvolger (verschenen in 2026, Go). Schrijft echte EXIF — DateTimeOriginal en GPS, via ExifTool onder de motorkap — sorteert in jaar/maand-mappen, gebruikt symlinks voor albumkopieën in plaats van duplicaten, en levert een Windows-GUI naast de Mac/Linux-CLI.
• ExifTool — het krachtgereedschap onder het halve ecosysteem. Met een goed gebouwd commando voegt het sidecar-JSON feilloos in EXIF; dat commando bouwen rond Takeouts grillen — afgekapte sidecar-bestandsnamen die naïeve matching breken, ontbrekende tijdzones, bewerkte-foto-duplicaten, gesplitste Live Photos — is het eigenlijke werk.
• rclone — de bulkuploader bij uitstek voor S3, B2, OneDrive, Dropbox en vrijwel al het andere, hervatbaar en scriptbaar. Eén verduidelijking na de API-wijziging: zijn Google Foto's-backend is kapot (het kan je bibliotheek niet meer lezen), maar als upload-been van een Takeout-workflow is het zo goed als altijd. (Verhuis je naar Immich? Zijn community-tool immich-go leest Takeout-zips rechtstreeks — óók de nieuwe sidecar-namen — en herstelt albums en partnerdelingen; zie onze gids over weggaan bij Google. De desktop-app van Ente heeft een vergelijkbare ingebouwde Takeout-importer.)

Begroot het eerlijk: twee tot drie keer je bibliotheekgrootte aan vrije schijf (bibliotheek van 500 GB ≈ 1–1,5 TB vrij), een lange avond als alles meezit, een weekend als het tegenzit, en het hele ritueel opnieuw bij elke verversing van je back-up.

De desktop-middenweg: wil je de controle van doe-het-zelf zonder de commandoregel, dan is Metadata Fixer ($39 eenmalig, Mac/Windows/Linux, gratis proefversie tot 100 bestanden per run) de onderhouden GUI voor de sidecar-samenvoegstap — en een capabele: het leest de Takeout-zips rechtstreeks zonder vooraf uitpakken, lost de afgekapte en zip-overstijgende sidecar-namen op die scripts breken, koppelt gesplitste Live Photos weer aan elkaar en repareert tijdzones. Je downloadt de export nog steeds, hebt nog steeds de schijfruimte nodig, en uploadt het resultaat nog steeds zelf ergens heen — het repareert de metadata, niet de logistiek.

PhotoBridge bestaat omdat route 5 het juiste idee is met de verkeerde hoeveelheid arbeid. Je wijst het naar de Takeout-archieven in je Drive; het pakt ze uit in de cloud, voegt van elke sidecar de datum en locatie terug in de echte EXIF van de foto, slaat de dubbelen over waar Takeout dol op is, overleeft onderbrekingen, en uploadt het resultaat — geordend op datum — naar OneDrive, Dropbox, Amazon S3, Backblaze B2 of elke S3-compatibele opslag (Wasabi, Storj, iDrive e2, MinIO). Er wordt niets naar je computer gedownload, en een afgeronde migratie komt met een rapport dat precies laat zien wat er is verhuisd.

Gratis te proberen met een deel van je bibliotheek (2 GB); een volledige migratie is een eenmalige pas van ≈ €18 (afgerekend in USD: $19) — geen abonnement. Omdat het vanuit de sidecars werkt, reizen ook de datums en locaties mee die je binnen Google Foto's herstelde — precies wat Googles eigen overzetdienst laat vallen. De eerlijke grenzen: het vertrekt vanuit een Takeout-export (alleen Googles eigen dienst en je eigen browsersessie kunnen daaromheen), en het brengt je niet naar iCloud — daar is route 1 de baas.

Nogmaals voor de volledigheid: PhotoBridge is ons product. De rest van deze pagina werkt ook zonder.

Op weg naar iCloud? Gebruik Googles eigen overzetdienst. Gratis, officieel, ingebedde EXIF intact. Niets anders in deze gids — het onze inbegrepen — is daarvoor het juiste gereedschap. Zet je Motion Photos eerst om naar video's als hun beweging je dierbaar is.

Naar OneDrive, Flickr of SmugMug met een schone bibliotheek? Googles overzetdienst komt daar ook, gratis. “Schoon” is de voorwaarde: uploads in originele kwaliteit, geen datums of locaties in Google Foto's hersteld, Live Photo-video's niet onmisbaar. Is dat jouw bibliotheek niet — en dat is hij bij de meeste langlopende bibliotheken niet — dan behoudt een Takeout-gebaseerde route wat deze laat vallen.

Thuis in een terminal en schijfruimte over? Doe-het-zelf is oprecht prima: Takeout, ExifTool of GoogleTakeoutFixer, rclone naar je bestemming. Kost niets behalve tijd; sla alleen de originele GPTH over (onbeheerd, en het schreef toch al geen EXIF), en test een steekproef voordat je welk script dan ook twintig jaar aan datums toevertrouwt.

Alleen een handjevol albums te verplaatsen? De kiezer-gebaseerde clouddiensten doen dat nog steeds, en voor kleine selecties volstaan de gratis versies.

Een lokale, geordende kopie op je eigen schijf, zonder het Takeout-ritueel? Proper Takeout is daar vandaag de soepelste weg — datums ingebed, jaar/maand-mappen, incrementeel verversen met Pro. Weet alleen dat je leunt op een onofficiële interface en een jonge tool; steekproef de uitkomst.

Hele bibliotheek, naar opslag van jou, zonder een weekend werk? Dat is het geval waarvoor we PhotoBridge bouwden: cloud-naar-cloud vanuit je Takeout, datums gerepareerd, dubbelen overgeslagen, eenmalig $19. Probeer de gratis versie met een deel van je bibliotheek en controleer de datums zelf voordat je iets betaalt.